MEHER  BABA-MËSUES I MËSUESVE

AVATAR  -  RESULULLAH

Shko te:TEMA HYJNORE

 „Nuk gjendeni ju brenda Kosmosit,
po kosmosi gjendet brenda jush“

                                           Meher Baba

Simbol i të te gjitha religjioneve

Mëshira e Meher Babës për ne

„Ata që dojnë, në qoftë se e qetësojnë mendjen e tyre para se te thellohen në gjumë, mendojn në mua edhe e paramendojnë ftyrën time në qetsinë e mendjës së vet edhe këtë e bëjnë me rregull, mjegulla e mosëdijës ka me u zhdukur dhe lumturija për të cilën flasë dhe për të cilën të gjithë lakmojnë ka me qenë e përjetuar“
                                                                                                                               

                                                                                                                                                     Avatar-Meher Baba

  " I vërtet është vetëm Zoti, Uni më i Lart. Nuk ekziston asgjë për veq Zotit.  Lloj lloj shpirtash janë në Unin më të lartë dhe një me Të. Proceset e evolucionit, të reinkarnacionit dhe të realizimit jan të domosdoshme, sepse i mundësojnë shpirtit që ta arrinë vetëdijën për Unin. Në procesin e mbështelljes, sansakarat bëhen mjete për evolucion të vetëdijës, ndonse ato edhe atëher krijojnë pranga  sanskarike të cilat në procesin e zhdredhjes shkatrrohen edhe pse deri atëher vetëdija e arritur jet plotsisht e ruajtur."

                                                                                                                                                                                         Meher Baba

        " Para se që ka filluar bota e formave dhe dualitetit, nuk ka qenë asgjë për veq Zotit, e kjo është, të oqeanit të pa ndashëm e të pa kufishëm të Fuqive, Diturive, Lumturive. Por ky oqean nuk ka qenë i vetëdishëm për vetvehten. Paramendoni se ai oqean apsolutisht i qetë e i heshtur, i pa vetëdishëm për Fuqitë e veta, Dituritë e Lumturitë dhe i pa vetëdishëm se Ai është oqean. Mijra e mijra miliona pika në këtë oqean nuk kanë kurfarë vetëdije; ato nuk e dinë se janë pika, asë që e dinë se janë  në oqean, asë që janë pjesë e këtij oqeani". Kjo paraqet gjendjen burinore e të Vërtetës.         

Kjo gjendje burimore e të Vërtetës bëhet e shqetsuar e nxitur për vetënjohje. Kjo nxitje ka qenë gjithëmonë e pa manifestuar në oqean, dhe kur fillon të qfaqet, ai pikave ju dhuron individualitet.  Kur kjo nxitje e shqetson ujin e qet, në të njejten kohë lajmrohen fluska numerike, respektivisht forma rreth atyre pikave dhe pikrisht ato fluska u japin atyre pikave individualite. Fluskat nuk munden të ndahen, vërtet asë që veqohen, nga oqeani i pandashëm; ato nuk munden ta veqojn piken prej oqeanit, ato u japin këtyre pikave ndjenjë të ndasisë, respektivisht individualitet të kufizuar.

Meher Baba- Mësues i Mësuesve

 Fëminjija dhe rinija e Mervana Iranijës

Meher  Baba e ka emrin e lindjes Mervan  Sheriar  Irani, ka lindur me 25 shkurt 1894 në Punë të Indisë. Prindrit e tij kanë qenë Persian te besimit  Zoratrustian të cilët jan shpërngulur në Indi. Ati i tij  Sheriar M.Irani, ja ka kushtuar rinin e vet hulumtimit të perendisë si hagji. Megjithat në një rast e ndien zërin e vet të mbrendshëm se i thot që ta ndërpret askezen (njerëz besimtar që abstenojn prej sexit dhe martesës), që të martohet dhe të bën fëmijë. Zëri i mbrendshëm e njofton se njëri prej fëmijëve të tij ka me qenë udhëheqës i madh. Shpejt prej kësaj ngjarje martohet dhe gruaja e tij Shirinmai, ja lind  tetë fëmijë.
 Mervani fëmiu i dytë ka qenë fëmij i shëndoshë dhe i gëzuar, i rralë dhe i dashur.
(Meher Baba flet per vete): “Si i vogël nuk më ka interesuar per shpirtroren. Babai i im i cili ka qenë Dervish e ka kaluar tërë persinë dhe Indinë tej e për tej me lutje dhe meditime(kontemplim) për Zotin. Më ka mësuar për disa vargje preh Hafizit dhe shkrimtarve tjerë, por kjo aspak nuk ka ndikuar, ma shum kam dashtur te luaj dhe në lojë të jam shpesh si udhëheqës”.
Si  u shëndrrua në një djalosh, interesimi i Mervanit shkoi duke u rritur. Në shkollë shkonte mirë, ka qenë një lojtar i kriketit dhe hokei në bari, është bërë udhëheqës i klasës, i dashur në mesin e shokëve, mësuesve dhe shkollës së tyre romako katolike. Kjo shkollë ishte një nga shkollat më të mira në Pun. Ka filluar të interesohet për literatur të përendimit dhe lindjes, prej Shekspirit deri te Vortsvorti dhe deri te mistiku dhe shkrimtari i madh Hafizi. Ndërkaqë ka shkruar poema në shumë gjuhë si në gjuhë të indisë, në persishte dhe anglishtes prej te cilave shumë kanë qenë të botuara nëpër gazeta dhe revista. Në moshen pesmbdhjet vjeqare është bërë adhurues i madhë i fantastikës dhe në këtë kohë e ka shkruar një tregim i cili më vonë është përhapur në tërë botën.
Mervani me shtatmbdhjetvjet është dekuruar me te gjitha lavdatat prej shkolles me emer Të shenjtit Vinsent në dekanatin e kolegjit të Punës. Fillimi i karierës në kolegj edhe  një her ka treguar të njejtin sukses dhe të gjithë studentet në mënyrë natyreore e pranuan si udhëheqës.
Mirvan Irani, kurrë nuk i ka kryrë studimet deri në moshen tetmbdhjet vjeqare edhe pse ka qenë me lavdata, per ket ka qenë diqka e jashtzakonshme. Së shpejti një ditë të nxehtë të vitit 1913 ekzistimi i tij i zakonshëm në mënyrë të shpejt përfundon.

çfaqja

Rrjedha e paparapashme e ngjarjeve që e përfshin studentin tonë të vitit të dytë në kolegj të dekanve është në kundershtim me sqarimet shkencore. Në fillim të këtyre ngjarjeve të quditshme ka qenë një grua e pa zakonshme e vjeter (107) vjeqe me emrin Hazreti  Babagjan. Kjo grua gjithnjë gjendej afer një drunit-lisi të caktuar në qendër të Punës ku njerzit këtë plakë të veqant e konsideronin si një nga të shenjtit e mëdhenjë dhe mësues shpirtrorë të asaj kohe. Me dhjetra e mijra njerz kan ardhur me e vizituar këteë mësuese univerzale dhe te ulen në pjesmarrjen e lart te sajë ku dhe fillonten biseden apo fjalimi.
Duke u vozitur një dit Mervani me biqikletë nëpër rrugë të pluhrosur, ka kaluar njëher përskajt të Babagjanit. E pas kësaj edhe pse ishte duke e ndjekur me rregull mësimin, kalonte gjithnjë e ma shumë kohë përskaj të kësaj gruaje të veqant: Më ka tërhjekur sikur magneti që tërhjek qelikun(Tregon ma von M.Baba). Një ditë të majit 1913  Babagjani e puth Mervanin në ballë që në mënyrë simbolike don me thanë ekzistim i dyanshëm të tensionit të mbrendshëm: Vetem me një puthje në ballë mu në mesë dy vetullave, Babagjani e ka bërë që ta përjetoi...tërqethje të kënaqësisë së papërshkrueshme e cila me tronditur plot nand muaj (kështu tregonte Baba). Pa ndërprerë duke i përjetuar hedhjet e dalldishme apo entuziazmin e lart shpirtror, Marvani për çdo natë ka qendruar para këmbve të Babagjanit. Një natë kur ka qen veqant e disponuar për bisedë, ajo ka ndejt me te diqka ma gjat se sa zakonisht. Tregohet si ajo e ka drejtu gishtin kah Mervani(Baba) duke than: “Ky fëmij i imi me fuqij ka me e tronditur botën dhe ka  me bërë boten e pa matshme  të mirë”. Shum shpejt pas kësaj, e ka përjetuar Mirvani nje gjendje të lart të vetëdijes të plotë dhe të pa përshkrueshme, e cila deri në fund behet e njohur aftesija per të kuptuarit per boten e zakonshme. Pas shumë vitesh më vonë, ka spjeguar si Babagjani atë natë, në të vetmin shkëlqim të lumturisë së pakufishme e ka pru deri te vetrealizimi(Njohja e Zotit).

Lutja si hap  i mbrendshëm

Adetet e jashtme dhe ritualet(faljet) të cilat mbisundojn në lloj-llij religjionesh për shumicën e njerzve është i vërtetuar si afrim Zotit dhe Hynjisë dhe i konsiderojnë si të pa zavendsueshem. Mirpo prap, ato nuk jan asë të rëndësishme asë të nevojshme, edhe pse mësusat e përsosur shpirtror përkohësisht i lejojnë apo i japin për shkak të përshtatshmërisë së pa shmangshme të dobësive njerzore. Kur në këtë mënyrë jan të lejueshme apo të marrura prej mësuesve, zbatimi i tyre  mundet të jetë e dobishme, por vetem gjat periodës për të cilat jan të përshkruara dhe në rrethana për të cilat është e paraparë që të ndikojnë. Ato nuk kan asnjë vlerë me kohë të gjatë dhe nuk munde të bëhen përjetësisht të detyrueshme. Kurrë nuk kanë qenë të domosdoshme apo të pa zavendsueshme; kurrë nuk janë të domosdoshme apo të pa zavendsuesheme; edhe kurr nuk kanë me qenë të domosdoshme apo të pazavendsueshme.
E marrim si shembull diciplinen e rrept dhe ninimin e cila është e lidhur me Ramazanin. Nuk ka dyshim se ato i shërbejnë ndonji qëllimi shpirtror. Ndërkaqë, një mënyrë e shiqimit të tyre është që të konsiderohen si një lloj i dhunshëm i përcaktimit të një pjate me ushqim dhe ujit në ato teritore në të cilat ka qen me pakicë ai ushqim dhe uij, dhe kontrolla e tillë ka qenë e domosdoshme në interes të shoqërisë. Nuk është e nevojshme që urdhrat e profeti që të shëndrrohen në diciplin të vrazhtë dhe të përjetshme. Në të cilat ato janë dhanë ju kanë shërbyrë qëllimeve matriale dhe shpirtrore. Nuk mund të konsiderohen si të pa kapërcyeshme apo të domosdoshme për të gjitha kohrat dhe hapsirat Gjithashtu kjo ka të bëj edhe me diciplinat tjera të cilat i kanë dhanë profetet tjerë apo mësuesat tjerë.
Mësuesat ndonjëher i kanë mbajtur diciplinat e jashtme njashtu edhe lutjet dhe kanë dhanë shembull të gjunjzimit dhe pregaditjet që të mësohet prej të tjerëve. Muhamedi, e ka luajtur rrolin e dikujt që të cilin e ka mësuar Gjebraili (Gabrieli). Me ate ka arritur dy gjëra. E para, i ka dhan botës shembull pregaditjen që të mësohet prej tjerve; dhe e dyta, e ka zgjuar mësuesin në Gjebrailin(Gabrieli). Asnjë mësues nuk është i knaqshëm vetem me diciplinë të jashtme formale. Me mësimet e veta, si dhe me shembullin që e dham, shpesh e japin lutjen si afrim të mbrendshem Zotit dhe Hyjnisë.
Çka e bën thelbin e lutjes? Shumë lutje për Zotin nuk jan aspak të pranueshme ndërmjet të te dashurve të Zotit dhe rrjedhin prej lloj-lloj meseve kulturore. Disa nga lutjet përmbajn gjithmonë të njejten formë të diqkahit që të kërkohet diqka prej Zotit, si do që të jetë matriale apo shpirtrore. Në të vërtetë, Zoti është ashtu i mëshirshëm dhe dhurues i madhë i Cili edhe pa kërkuar gjithnjë jep shum ma shumë se sa të dashurit e Vet mund të pranojnë. Ai i njef nevojat e vërteta të tyre më mirë më thellë se ata vetë. Për këtë ka filluar nevoja e lypjes së tepërt të diqkahut prej Zotit. Kjo shpesh e prishë dashurinë e mbrendshme dhe dhurimin të cilën lutja tenton që ta qfaqë at jasht.
Lutja ideale për Zotin nuk është aspak më shumë se deri te para faliminderim të qenjës së Tij. Ju e lavdoni jo në frymë të te qelluarit, por në frymën e vet-të nderimit të harruar të asaj që Ai me të vërtet është. Ju e lavdroni Atë, sepse Ai është i vlefshëm lavdëromit. Lavdrimi i juaj është përgjegje spontane mahnitëse në qenjen e Tij të vërtet, e cila është dritë e pa kufijshme, fuqij e pa kufijshme, dhe mirësij e pakufijshme. Është e pa vlerë që të mirreni me ndonjë lutje standarde dhe ta ngritni si ideal për të gjithë njerzit në të gjitha kohrat. Lavdija e të Gjithëfuqishmit i tejkalon të gjitha kuptimet njerzore dhe kundërshton me të gjitha përshkrimet verbale. E përjetëshme e re dhe vet- reprodukuese në madhësinë e vetë të pa kufijshme, ai kurr nuk zbehet. Asë që ndonjëherë që e ngatrron kufizimin e  himneve më të mira.
Të gjitha himnet dhe lutjet tentojn për Hyjninë e Vërtet dhe të përjetshme vetem që ato që i thojnë që të bashkohen me adhurimin e pakufishëm dhe të qetë. Nëse lutja ideale për të Madhërishmin e vetkupton formulen inventarit, secili hulumtim per te është i kotë dhe hutim. Të gjitha lutjet më në fund e qojn shpirtin në qetsi gjithnjë e më të thellae këndshme e të deshiruar; dhe të gjitha formulat shkrihen dhe bashkohen në tërsinë dhe  direkten, të Vërtetën Hyjnore mahnitëse.Ajo çka synon që të arrihet pamatshmërija, vetem nuk është kadër që të matet me qfardo norma të vërtetuara.
Lutjet e thanura dhe ritualet e përsërituar nuk janë dhe nuk mund  si duhet të vlersojn thelbin më të mësheft të lutjes, e kjo është dashurija e cila e adhuron të Dashurin e amshueshem. Tentimi që lutja që të ket norma, është shkatrrimi i bukurisë thelbore të saj.
Nëse luteni me lutje që dikuj ti bëni mirë, lutja e juaj me të vërtet mund të bie të mirë, ty  edhe tjetrit. Disa njerz luten për mirësi shpirtrore për ata që ju kanë bërë keq. Këtu gjithashtu ju ndihmojn tjerve shpirtnisht. Prap, të gjitha lutjet me motiv mbesin për idealin me lutjen pa motiv. Në panoramen spirituale të tërsishme të univerzit asgjë nuk është me e lartë se lutja spontane. Ajo me forcë del prej zemrës së njeriut, e mbushur me gëzim faliminderues. Ajo është vetë-qfaqje të Shpirtit të liruar pa kurfarë nxitje të ndonji motivi. Në formen e vet më të lartë, lutja nuk lenë hapsirë për sundimin iluzor të dyfisht të të dashuruarit dhe të Dashurit. Ajo është kthim në qenjen e vetvetes.

ZOTI

Prej fillimit pa fillim e kam bërë vetem një pyetje: „Kush jam Une“? dhe e kam dhan një përgjigje, „Un jam Zot“.

* * *
Zoti është jasht të kuptuarit. Në atë moment kur mendoni se po e kuptoni Zotin, nuk e keni kuptuar. Ka me ju larguar kur tentoni që Ta njifni.

* * *

Krejt çka mund ndonji her të thoni është „Zoti Është“ apo „Një Është“.

* * *

Zoti është gjithkah dhe bën gjithçka. Zoti është në ne dhe din gjithçka. Zoti është jasht neshë dhe shef gjithçka. Zoti është mbi ne  dhe është gjithçka.

* * *

Prej fillimit pa fillim deri te fundi pa fund ekziston Tash e përjetshme. Ekziston vetem një moment-TASHI I PËRJETSHME. A i cili e përjeton TASHIN E PËRJETSHËM e zbulon që të gjitha dyshimet, varrët, të gjitha gjërat shpërndahen si një mjegull, kjo jet në kënaqësinë e përjetshme.

* * *

Ekziston vetm një e Vërtetë…i tërë procesi kohorë është i paramenduar: miliarda vite të cilat kanë kaluar dhe miliarda vite që duhet të kalojnë nuk e kanë vleren e një sekude.

* * *

Zoti nuk mund të sqarohet…Zoti vetem mund të jetohet.

* * *

Për çka është aqë vështirë me e gjetur Zotin? Për arsye se po lypni diqka që kurrë nuk e keni humbur.

* * *

Une jam ai i cili aqë shumë po e kërkoni, dhe pak prej tyre e gjejn. Kurfarë madhësije e mundit intelektual nuk mund të më arrij. Kurfarë diciplinë e vrazhdët nuk mundet me më arritur. Vetem kur dikush më don dhe kurë vetveten e vet e humbë në mua, më gjenë. 

Zgjuesi 

Porosija ime gjithonë ka qenë dhe gjithmonë ka me qenë Dashurija Hyjnore. Le ta din bota për këtë.

* * *

Kam ardh jo që ta shkatrroi iluzionin, sepse iluzioni nuk është asgjë. Kam ardh që të ju bëj të vetëdijshëm të asgjëshmërisë të iluzionit Nëpërmes jush automatikisht e mbaj iluzionin i cili është asgjë tjetër për veqë hije e Vetvetës time të pakufijshme, dhe nëpërmes meje ju automatikisht e hedhni iluzionin kur ta përjetoni ekzistimin e rrejshëm të saj.

* * *

Bëhi trima, bëhi të lumtur. Une dhe ju jemi një. Kurse pakufijshmërija e cila përgjithëmonë më takon mua një dit ka me i takuar gjithëkujt.

Mësuesi

Ai i cili heq dor prej jetës i ndar prej egos në dobij të jetës të vetë-dorzimit Mësuesit, nëpërmesë egos të ri jeton si instrument në duert e Mësuesit. Mësuesi vepron nëpërmesë tij: „Jo une, por Ti“…Para se të fillon çkado kërkuesi ishte dashur të thotë se si nuk është aio icili po vepron por këtë po e bënë Mësuesi nëpërmesë tij, a pasi e përfundon vepren e vet nuk investon të drejtë në rezultatet e tijna, asë që kënaqet në to, por ja ep Mësuesit të vet.

* * *

Ai i cili i dërzohet Mësuesit të Përsosur i dorzohet plotsisht, pa kërkim të lejes. Ai deri edhe nuk pret që Mësuesi ta pranon dorzimin e tij. Dërzueshmërija e plotë e matrializon pranimin.

* * *

Ju lejoj që vegetarianet që ta ndjekin dijeten e vet, jo-vegetarianve që të hanë mish, peshq etj. Nuk përzihem në asnjë religjion, dhe të gjith i lejoi që pa pengesë që ti ndjekin besimet e veta. Në krahasim me dashurinë për Zotin, ritualet dhe adetet e jashtme nuk kanë kurfarë vlere.

* * *

Nëse gaboni, mendoni që këtë Baba po gabon. Nës e ndieni dhimten, mendoni që kjo Babës po i dhem. Nëse të gjitha këto i bëni seriozisht, diçka keni me njohur dhe keni me harruar në vete, dho do të bëni të gjitha për Babën.

* * *

Nëse ata që me dojnë veten një minut le ta qetsojnë mendjen e tyre para se të thellohen në gjumë, dhe mendojnë në mua dhe e paramendojn ftyrën time në qetsinë  e mendjes së vetë, dhe këtë e bën me rregull, perdja e mosëdijës ka me u zhdukur dhe kënaqësija për të cilen po flasë dhe për të cilen të gjithë lakmojnë ka me qen e përjetuar.

Shpirti

Individut jan si pikat në oqean. Sikur që secila pikë është e ngjashme me oqeanin, edhe shpirti i bashkuar është më tutje Një Qenje dhe nuk ekziston me të vërtetë e ndarë.

* * *

Çka ka ndodhur dje? Asgjë. Çka ka me ndodhur nesër? Asgjë. Çdo send ndodhë tash. Në TASHTIN e përjetshëm në fillim pa fillim,deri në fund pa fund.

* * *

Ai i cili jeton për veti me të vërtet është i vdekur, e ai cili jeton për Zotin me të vërtetë është i gjallë.

* * *

Mos e kërko vdekjen, asë mos ju frigo asaj, po kur vdekja vjen ke me qen e shëndrruar në një hap të jetës më lartë.

* * *

Ti je i pakufijshëm. Me të vërtetë gjendesh gjithëkund: por, mendon se je trup, dhe për këtë veten e konsideron të kufijzueshem. Nëse shiqon në mbrendësij të vetvetës e përjeton natyrën e vërtetë të shpirtit tand, ke me e parë që je i pa kufijshëm dhe mbi çdo gjë që është e krijuar.

* * *

Procesi i evulucionit, re-inkarnacionit dhe krijimit janë të domosdoshme që ti mundësojnë shpirtit që ta arrinë vetë-vetëdijën.

* * *

Natyra është shumë më e madhe se sa njeriu që e vërenë me shqisat e veta të trupit fizik. Ekzistojnë forma të mëshehura të natyrës të cilat përmbajnë fuqij dhe materjen e hollë subtile. Çdo send ndërmjetveti përfshihet dhe jeton së bashku.

* * *

Zotruesit e urtësisë nuk kanë interesim të veqant për jetra të kaluara, sepse ato janë një nga shumë arsye të pa rëndësishme të jetës toksore.

Qëllimi i jetës

Ekziston një lindje e vërtetë dhe një vdekje e vërtetë. Lind një herë dhe vdes vetem një herë. Çka është lindje e vërtetë? Kjo është çfaqja e individualitetit nëpërmesë të rrezës  më të parë të vetëdijë, e cila me njohjen të kufizuarës paralizon jo të kufizuarën. Çka është vdekja e vërtetë? Kjo është lirim i vetëdijës prej të gjitha kufizimeve, kjo është lirim…Për këtë po thamë, vdekë për Zotin dhe ke me jetu si Zot.

* * *

Zemra e ruan qelsin e msheftësive të jetës.

* * *

Nëse nuk studion, kurrë nuk ke me mësuar.

* * *

Qëllimi i jetës është që të realizohet Zoti në ty. Kjo mund të ndodhë edhe atëherë edhe kurë ne i krymë punët e përditshme jetësore. Në jetën e përditshme dhe në mesë të aktivitetve, ndije veten të zgjidhur dhe kushtoja punën tënde Zotit tonë të dashur.

* * *

Me të kuptuarit e të vërtetës së pakufishme e të përjetshme, nuk është qëllimi i qenjeve të veqanta në iluzion të kreacion, sepse e vërteta nuk mund të kuptohet; ajo duhet të njifet me pëvojë të vetëdijshëm. Prej këtu është qëllimi të njifet e vërteta dhe me e arritur gjendjen “Un jam Zot“ në formën njerzore.

* * *

Çka është shpirtësija? Drejtpeshueshmërij…ajo gjendje e mendjës në të cilin asgjë nuk ju shqetson, asë nuk ju pengon…me menduar jo në vete por për të tjerët.

* * *

Ai cili e mban muzikën e Zotit në zemrën e vet-aso muzike jashtzakonisht të mirë, sepse kjo është muzaka më e parë që ka ekzistuar-e humbë vetëdijën e vetë trupore dhe e shef Zotin gjithkah për rrethë.

* * *

Mos dëshiro asgjë për veqë që të jeshë pa dëshira. Mos shpreso në asë gjë për veqë që të ngritesh përmbi të gjitha shpresat. Mosë dëshiro asgjë dhe ke me i pasur të gjitha.

* * *

Në jetën shpirtzrore nuk ka vend për kompromis.

* * *

Ai i cili punon për mun nuk më detyron, sepse ai punon për vetë veten e vet.

* * *

Puntorët shpirtror të ndryrueshëm ballafaqohen me shumë bariera; por barierat janë këtu që ato ju ti tejkaloni, por edhe në qofshim të pa thyshme jepni të gjitha prej vetes pa marr parsyshë në qmim dhe pasoja.

* * *

Gjithmonë të jeni i pregaditur që të investoni për të miren e përgjithshme të njerzimit. Zgjidhne punën me të cilen jeni në harmoni me  talentimet individuale dhe dhe gjendjen që ju ate ta mund ta kryeni pa problem. Dhe çdo shërbim të cilën mund ta afroni, duhet të kryhet me besim.

* * *

E vetmja gjë e rëndësishme është që të krijon jetë hynore dhe të ju ndihmoni të tjerëve që ta realizojnë duke e çfaqur ata në jetën e përditshme.

* * *

Une më shumë e bekoj ateistin i cili i krynë përgjegjësitë  e kësaj bote, duke i pranuar ato si detyrë të shenjtë, sesa njeriun i cili e konsideron veten si njeri të dorzuar dhe  besimtar të Zotit, por prap i refuzon përgjegjësitë të cilat ju kan ndarë me ligj hyjnore duke kërkur lehtësi nga vuajtjeve të cilat në fund kishin me ndikuar në lirim të përjetshëm.

Dashurija

Zoti dhe dashurija janë të ngjashme, dhe ai i cili ka dashuri hyjnore e ka pranuar Zotin.

* * *

Filloni ta doni Zotin ashtu çka keni me i dashur ata të cilët nuk mund ti doni. Sa ma shumë i përkujtoni të tjerët me mirësi dhe zemërgjërsij, aqë më shumë e harroni veten, dhur plotsisht e harroni veten, e shploni Zotin.

* * *

Dashurija e vërtetë nuk është lojë për ata që frigohen dhe ata të dobtit; ajo lind prej forcës dhe të kuptuarit.

* * *

Une jam i lashti, i vetmi i cili depërton në çdo zemër. Për këtë, doni të tjerët, bëni të tjerët të lumtur, shërbeni të tjerëve deri edhe në dëmë të rahatisë tënde; kjo don me thanë që ju mua po më doni.

* * *

Zoti është pa kufij i ndershëm. Që ta doni Zotin duhet të jeni të ndershëm.

* * *

Është e domosdoshme që ta përjetosh robrinë, që pastai ta vlersosh lirinë.

* * *

Lutjen të cilën Zoti e ndinë është lutja e zemrës, ngritja e zemrës, vuajtja e zemrës, kjo është çka Zoti e kthen vëmendjën; sigurisht është budallaki që të mbështeteni në zakonet e thjeshta religjioze dhe në  rituale. Zemra e jote është ajo me rëndësi, lutja e cila ngritet prej zemrës tënde, kjo është lutja që e ndin Baba, që e ndinë Zoti.

* * *

Lutje ideale Zotit nuk është asëgjë tjetër për veqë faliminderimit spontan qenjës së tij. Lavdroni ate, jo në frymë të pazarllakut, por në frymën e vet-harrimit.

Kthehu te : Ballina