M  I  S  T  I  K  A

MISTICIZMI   ISLAM  DHE  T E S A V U F I

Në Hadithin KUDSI, Zoti thot për Njeriun: "O njeri, njife vetveten që të më njofish MUA."

1. MISTICIZMI ISLAM  2. MISTICIZMI KRISHTER  3. MISTIKET DHE MËSIMET E TYRE

A është Sufizmi Religjion? Kult Okultist? Mënyrë e jetesës? Krejt çka u tha kjo është pjesërisht dhe asënjëra nga to.  Në mesin e më shumë se 400 e më tepër milionë idhëtarëve të Islamit, Tesavufin e udhëheqë një Fuqi , të cilën asnjë shoqëri politike dhe ekonomike nuk e udhëheqë më mirë në botë.

Ku janë burimet e këtij kulti të quditshëm? Hulumtuesit bashkohorë edhe tani Tesavufin-Sufizmin e konsiderojnë si fuqij më të madhe të lindjes së Mesme. Megjithatë ka shumë literaturë në botë për Sufizmin, por thuaja ka pakë ose hiqë matrial të besueshëm në lidhje me këtë kultë. Historianët e Sufizmit e përshkruajnë se themelimin bazë të Sufizmit e ka formuar profeti Muhamed ( nga pesë aliaba:profeti  Muhamed, e shejta Fatime, i shejti Ali, imam Hasani dhe imam Hyseni. Pastaj vijnë 12 imamët. Imami i parë ka qenë imam Alija dhe i fundit ka qenë Al- Mahdi-a. Besohet se i shejti Mahdi nuk është dukur fare në popull dhe gjithashtu dhe është zhdukur plotësisht nga dheu me tërë trupin e tij fizikë dhe ka me u kthyrë më vonë.

Ka shum teori në bot ne lidhje me kthimin e Imamit te 12 Al- Mahdi-a, disa thojn se ai ka me u kthyr (në Mekë me gjith trup dhe prej atij momenti ka me filluar besimi në tërë botën në një Zotë- islamizëm të vërtetë).

Une jam plotsisht i bindur se imami i 12 Al- Mahdi-a- që do të thot: Me dije-Medija (fjal Ilire). Ai gjendet tash ne Kosovë ku po pregadit qe ta qes ne dritë dijen ma të lartë Hyjnora që ne këtë Epokë njerzimi ende nuk e ka pasur, dije e cila shpejt do ta shof driten ku ter njerzimi do te shpëton prej errsirës së vërtetë dhe e tërë bota edhe nji herë do të bëhet Ilire siq ka qen para kesaj Epoke dhe do ta ket vetem nje gjuh dhe ajo gjuhë do të quhet gjuha Ilire. Me dijen Hyjnore njerzit nuk do të jenë profet po do ta kanë dijen e profetit.

TESAVUFI

Tesavufi është menquri e mësheft, dije, njohuri dhe dije hyjnore, është rrugë dhe lidhe, (besnikri ose ai i cili është dhanë shumë pas kësaj rruge) ata të cilët plotsisht anojn kah kjo rrugë dhe vetin ja kan kushtuar plotsisht gjendjes shpirtrore nëpërmes gjendjes dhe dashurisë për Zotin të lartmdhërishëm dhe pejgamerit Muhamet a.s.  Tesavufi është themel i të gjitha Tarikateve të larta. Në Keshful  Mahgjubu thuhet se  azreti ( i shejti) Ebu  Bekr është udhëheqsi (Imami) i tërë botës në rrugën e Tesavufit .

              NJOHJA E  VEHTES DHE LARGIMI I TË KËQIJAVE

El-Munavi thot:  “Shehi Iben Arabi ka thanë: “Shejhet tanë me vetvehten janë llogaritur më të gjitha fjalët, me të gjitha veprat e veta dhe sjelljet e veta të ditës. Të gjitha këto të i kanë shkruar në fletoret e tyre atëher kur ka ardhur mbramjadhe këte pasë namazit të jacisë dhe mu   atëherë i kanë bërë llogaritë me vetvehten. Pastai i kan marrur fletoret e tyre dhe e kan shiquar të gjitha ato vepra që i kanë bërë tërë ditën atë ditë,  çka kanë folur, vepruar apo menduar. Për çdo vepër të keqe e kan kthyrë me mendime në të kundërtën   dhe ate  në të mirë. Për veprat apo fjalët apo mendimet e këqija i kan kërkuar falje Zotit. Pra kanë kërkuar pendim për ato vepra që është dashur me u kërkuar pendim, i kanë bërë faliminderim Zotit për ato vepra që është dashur të bëhet faliminderimi, e atëher pasë kësaj kanë ra me fjetur. Pra këta sheh jo vetëm që i kanë shkruar vetem fjalët dhe veprat e ditës , por ata i kan hulumtuar detalisht edhe mendimet e ditës si të mira dhe të këqija, ku mendimet e këqija i kanë njohur dhe i kanë eliminuar.

                  Lutje e pendimit- lutja e zemrës

O Zot më i mëshirshmi, pendohemi për të gjitha mëkatet tona, për çdo mendim që ka qenë i rrejshëm, i pa arsyeshëm, i pa pastër; për çdo fjalë që është folur dhe e cila nuk është guxuar të flitet, për çdo vepër që është bërë dhe e cila nuk është dashur të bëhet.
Pendohem për të gjitha veprat, fjalët dhe mendimet që janë me urrejtje dhe egoizëm.
Posaqërisht pendohem për çdo mendim të epshit dhe për çdo veprim epsharak, për çdo gënjeshtër, për çdo dyftyrsi, për çdo mosplotësim të premtimit, për çdo intrigë(fitme) dhe shpifje.
Veqënarisht pendohem për çdo veprim i cili ju ka pru shkatrrim të tjerve, për të gjitha fjalët e veprat të cilat ju ka shkaktuar dhimtë të tjerve, dhe për çdo dëshirë që të tjerve ju ka shkaktuar dhimtë.
Në mëshirën tënde të pa kufishme, o Zot të lutëm të na falish për të gjitha këto mëkate që i kemi bërë, dhe të na falish për mos sukseset e gjithnjëshme që të mendojmë, të folim dhe të veprojmë në harmoni në vullnetin Tënd.

                                                                                                                    Avatar-Resulullah- Meher Baba

ADHURUESIT E IDOLËVE DHE QABJA - (KAABA)

(Shkrun Osho)

         Deri edhe muslimanët të cilët kanë qenë kundra çdo adhurimi të idoleve(adhurim i zotnave prej gurit si statu apo objekteve të ndryshme -  përkthyesi), i kan formuar adhurimin e idolëve personale. Si po duket  mendja e njeriut nuk mundet të i largohet provokimit apo thirrjes. Tash Qabja(Kaaba)me Gurin e Zi është bërë idol. Njerzit shkojn në Qabe(Kaaba) në hagj (haj) hagjillëk. Njerzit e mjerë tërë jetën mbledhin  pare që të shkojnë vetëm një herë që ta puthin Gurin e Zi. E çka është kjo pra? Kjo është idoletrerij (adhurim i idoleve) e çka tjeter?

I shejti sufist Pajaziti(Bayazid)

I shejti Pajaziti gjithnjë ka folur: „Zoti e din krejt çka duhet dhe per ket kurr nuk lutem – kjo është budallaki. Çka ti them? Ai ate veq e din. Kurse budallaki është të flasish diqka qka Ai din. Nëse tentoi të gjej diqka qka Ai nuk din edhe kjo është budallaki. Si mund të gjeni diqka të till? Dhe për këtë dhe kurr nuk mundohem. Qdo send qka kam nevoj, Ai kët gjithmonë ma jep“.

EMRI I MADH I ZOTIT "ALLAH"

Dervishi mistik në meditim-lutje

Pregaditje për Vallzim-meditim. Keta Dervish qendrrojn intenziv të vetëdijshëm dhe vrojtues pa mendime.

Valle si meditacion e dervishëve Mevlena

Sufit Mevlana ne meditim gjat valles.

Gjelaludin Rumi-Mevlenalaja

Krijues i Tarikatit "Mevlena"

TREGIMI MBI  SHIBLIJEN -  MËSUES  SHPIRTROR  SUFIST

Tregimi mbi Shiblijen është shumë e bukur. Ai është një nga mësuesat shpirtzror të njohur. Dua të ua tregoi kët tregim(Osho).
         Emri i Shiblijes për të parën herë përmendet kur Mistiku shum i lart Hillaj  Mansoor-i(Mensur) ka qenë vrarë. Shiblija ka qen mik i Mansoorit. Shum njerz jan vrarë në të kaluarën prej njerëzve të ashtuqujtur religjioz. Isa apo Jezusi njejt ka qen i vrar. Po kurr nuk ka ndodhur aso vrasje si me al – Hillajen. Ajo vrasje e tij është më mizorja që njifet. Jesusin e kan gozhdu në kryq, por al – Hillja nuk ka qen vetem i gozhduar. Së pari ia kan pre këmbët, pastai duert, po prap ka qen gjallë. Me të vërtetë e kan munduar. Pas kësaj ia kan prerë gjuhen dhe ia kan nxjerur syt, por ai prap ka mbet gjallë. Atëher ia kan pre kokën dhe e kan pre në copa  copa.
         Atëherë për të parën her është ndëgju për Shiblijën. Jan mbledhur me qindra vet që të hedhin gur mbi Mansoorin dhe që ta ndëshkojn me fymje  dhe pshtymje. Po, qfar të keqe ai ka bërë? Çfar mëkati ky ka bërë. Nuk ka bër kurfar krimi, asë që e ka bërë ndonjë mëkat. Të vetmin krim që ka bërë është atë që e ka than: „Ana`l  Haq“(Anal Hak), që don me than: „Une jam e Vërteta, une jam Zot“. Sikur të jetonte në Indij, njerzit e kishin nderuar me shekuj. Të gjith ata që i studjojn Upanishadet (libër i shenjt si Kurani) deklarojn: „Aham  Brahmasi“ – Une jam Brahma, qenja më e lartë! Ana`l Haq në të vërtet në përkthim don me than Aham Brahmasi. Pra muslimanet kët nuk kan muajtur kursesi me toleruar.
         Te tri religjionet të cilat kan lindur në përëndim jan shum jotolerante. Izraeltet apo çifutet jan shum jotoleran. Dhe për ket e kan gozhduar Jesusin në kryq. Muslimanet gadi jan të verbërt prej jotolerimit. Krishteret gjithnjë flasin për tolerimin, por kjo është vetem prrallë. Aspak nuk jan tolerant. Deri edhe në tolerim gjendet jotolerimi i thellë. Dhe te tri këti religjione janë vrasëse, dhunuese dhe agresive. I vetmi argument i tyre është tiranija, sikur që dikend mund ta bind vetem nëse e vret.

Mansoori është një sufi i madh. Askush nuk mundet me u krahasuar me te në tradicionet e sufizmit. Ka qen i vrarë. Njerzit në te kan hedhur gur. Shiblia ka qendruar në masë. Mansuri ka qeshur dhe asht kënaqur. Kur ia kan pre kamt, e ka marr gjakin me duer dhe me te i ka ly këmbët. Në të njejtën mënyrë muslimanet i lajn durt me ujë(namaz) kur shkojn në lutje nëpër gjamija. Kjo quhet wazu. Dhe dikush prej masës e ka pyetur. „Çka po bën Mansoor?“ Dhe ai i thot „Si mund të bëni Wazu me uij? Si mund të lahi me uij kur keni bër krim me gjakun tuaj? – keni bër mëkat me gjak, pra si mund të pastrohi me uij? Vetem me ujë mund të pastrohi. Une po i laj duert e mija dhe po pregaditna për lutje.“
         Dikush ka qeshur dhe ka than: „Ti je i qmendur! Po pregaditesh për lutje apo që të vritesh?“
         Mansoori ka qeshur dhe ka than: „Mu në kët është lutja – në vdekje. Ju po më ndihmoni mu te lutja e ime e fundit. Asgjë ma mirë nuk mund të bëhet me këtë trup. Ky trup nuk mund të shfrytzohet në mënyrë më të mirë. Po më bëni kurban në altar të hyjnive. Kjo ka me qenë lutja ime e fundit në këtë botë.“
         Kur kan filluar me ja shkurtu durt, ka than: „ Vetem pak. Më lejoni që të un të lutem sepse kur mi preni durt ka me qen pak vështir.“ Dhe ka shiquar kah qielli, dhe ju ka lutur Zotit dhe ka thanë: „Ua falë gabimet këtyre njerzve se këta nuk jan duke e ditur se qka jan duke bërë.“ Kurse Zotit i thot: „Nuk mundesh mem mashtru, ti mashtrues i madh. Po te shof në të gjith këta njerz që jan këtu. Po mundohesh mem mashtru apo? Ke ardh si vrasës, si armik apo? Po të them, ti mu nuk mund të më mashtrosh. Pa marrë parasyshë se në cilën formë ke ardhë, une kam met njohur – mu për ate që të kam njohur në vete. Nuk ka shans mem mashtruar.“

Njerzit gjunin gur dhe shanin, kurse Shiblija qendronte në atë masë njerzish. Mansoori qeshte dhe buzëqeshte. Përnjëher filloi të qaj dhe të rënkoi sepse Shiblia e hedhi një drandafil mbi te. Kur i kan hedhur gur Mansoorit  ka qeshur, dhe kur është hedhur drandafili, ka filluar me qajt dhe të rënkoi. Dikush e ka pyetur: „Për çka është puna? Kur po të hedhin gur po qesh. A je qmendur? Shiblija e ka hedhur drandafilin. Pse po qanë dhe vajton?“ Mansoori thot: „Njerzit të cilët po gjujn gur mbi mua nuk jan duke e ditur çka po bëjnë, por Shiblija e din. Këtij ka me i qenë vështirë me marrë falje prej Zotit.“ Shiblija ka qen dijetar. I ka njohur shkrimet e shejta. Ka qenë njeri i dijes. Mansoori thot: „Të tjerve ka me ju falur sepse keto po i bëjnë prej mosdijës. Nuk mund të ju ndihmohet. Çka do që bëjnë, në rregull është. Në verbësin e tyre kjo është e tëra çka munden. Prej tyre ma nuk pritet. Dhe nuk mund të pritet. Por, Shiblija, njeriu i cili din, njeriu me dije, këti vështir është të i falet gabimi. Për shkak tina po qaj dhe po vajtoi. Ai i vetmi din të bëj mëkat. Ai kët e din, për këtë po qai.“ Këtë duhet me e kuptuar. Nuk mundesh me bër mëkat nëse nuk je i dishem. Si mund të bësh mëkat nëse nuk je i dishem? Përgjegjsija nuk qendron në ty. Por ku ke dije, atëher je përgjegjës. Dija është përgjegjsija më e madhe. Dija të bën përgjegjës. Kjo thanje e Mansoorit plotsisht e ka ndrruar Shiblijen. Ai është bërë plotsisht tjetër. E ka gjujtur Kuranin, shkrimet e shejta dhe ka than: „ Ato nuk kan muajtur mem mësuar asë që ta kuptoi që e tërë dija është e pa vlefshme. Tash dua të hulumtoi për dijen e vërtetë.“ 

Më von, kur i kan kërkuar që ta komentoi deklaratat e Mansoorit: „Ku është puna? Pse e ke gjuajt lulen?“, Shiblija thot: „Kam qendruar në masë të njerzve dhe jam friguar. Nëse nuk hedhi asgjë, masa ka me menduar që i takoi grupes së Mansoorit. Masa kishte me muajtur me besuar se jam mik i tina dhe ata kishin me muajtur me sulmuar me dhunë ndaj meje. Nuk kam muajtur me hedhur gur sepse e kam ditur që Mansoori është i pa fajshëm. Por nuk kam pasur trimri që mos të gjuaj mbi te asgjë. Për këte  kam gjuajtur lule. Kjo ka qen kompromis. Dhe Mansoori ka pasë të drejt që ka qajtur. Ka qajtur për shkak të frigës time, frigen time të mjerë. Ka qajtur sepse e tërë dija ime që tër jetes time e kam arritur ka qenë e kotë sepse kam bërë kompromis me masen e njerzve.“  
Të gjith njerzit e shkolluar bëjn kompromis me masën. Të gjithë panditet bëjnë kompromisë me masën. Për këtë kurrë nuk keni ndëgjuar që aso njeriu është gozhduar në kryq. Ata e ndjekin masën. Gjithmonë bëjnë kompromise. Dhe kompromiset e tyre jan që vazhdojnë. Kur shkojnë te Buddha apo Mansoori, i përkulen, por njejt i përkulen edhe masës. Ata jan shumë njerëz dhelpnak.
         Por Shiblia plotsisht është ndrruar. Ai e ka kuptuar. Çka Mansoori ka ndij për te dhe për çka ka qajtur për te, e ka transformuar. Më von vet Shiblija është bër Mësues shpirtror. Ju kan nevoitur 20 vjet. Ka bredhur si lyps, endacak. Dhe njerzit e kan pyetur: „Pse je bër endacak rrugaq? Qka po hulumton“, sepse Shiblia tër kohes si endacak i ka ra gjoksit dhe ka qajtur. Kur hynte në gjami ka qajtur dhe ka vajtuar ashtu që tër fshati është mbledhur. Vaji i tij aqë mallëngjyes dhe aqë vajtues ka qenë ku njerzit e kan pyetur:  „Qka po bën? Qfar mëkati ke bërë?“ Kurse ai ju ka thanë: „E kam mbytur Mansoorin. Askush tjetër nuk ka qenë përgjegjës. Vetem une kam muajtur me e kuptuar dhe i kam hedhur lule mbi atë njeri. Kamë bërë kompromis me masen e njerzve. Une kam qenë masa e njerzve. Kam muajtur me e pshtuar ate, por e kam lshuar atë moment. Dhe për këtë tash po pendohem.“

Tër jetën Shiblia është penduar. Pendimi mundet me qenë gjë shumë me rëndësij, nëse e kuptoni këtë përgjegjësij. Atëherë edhe imtësija më e vogël, nëse bëhet pendim dhe kjo jo vetem verbalisht dhe sipërfaqësisht – nëse ky pendim mbërrinë deri te rrënjet tuaja dhe nëse pendohi prej thellsisë së shpirtit, nëse tërë qenja e juaj shkundet, dhe dridhet e qanë dhe lotët rrjedhin jo vetëm prej syve por edhe prej çdo stacion të trupit tënd – vetem atëherë pendimi mund të te bjen deri te transformimi. E till është domethanja kur Jesusi gjithnjë e ka përsëritur: „Pendohuni“.
Mësuesi i Jesusit Ivan Kristiteli, nuk ka pasur shum fjalë. Porosija e tij e tërë ka qenë: „Pendohuni sepse mbretrija Hyjnore është afër. Ajo vjen, e ju pendohuni para se mbretrija hyjnore të vjen.“
         Pendimi, jo vetem mentalisht po shpirtrisht plotsisht pastron dhe ripastron. Asgjë nuk mundet me ju pastruar se sa kjo mënyrë. Ky është zjarri i cili shkatron të tërë bërllogun në ju.
         Pendimi i Mansoorit e ka ndjekur Shiblijen tër jetës dhe ate a ka qenë zgjut apo fjetur, lotët e Mansoorit pa ndërpre e kan ndjekur ku ka shkuar. Dhe kjo e ka pru te transformimi. Një gjë të tillë vetem mësuesit e mëdhenjë mund ta bëjnë. Kurse Mansori këtë e ka bërë. Deri edhe sa ka vdekur, e ka ndrruar njeriun siq ka qenë Shiblia. Deri edhe sa ka vdekur, e ka shfrytzuar vdekjen e vet që ta ndrroi atë njeri. Mësuesi kurr nuk ndalet. I gjall apo i vdekur, apo gadi i vdekur. Mësuesi e shfrytzon çdo rast që ti transferoi dhe ti ndrroi njerzit.

EMRI I ZOTIT  ALLAH DHE  14 EMRA „TË DRITËS”

NJIJETI  

(E BËRJA NIJET- APO QËLLIMI QË DIQKA TË BËHET APO MOSË TË BËHET)

Studjoje nijetin tënd dhe njihe dëshirën, sepse vepra vlersohet simbas nijetit.
Nijeti është vendim i zemrës apo qëllimi që diçka të bëhet apo mos të bëhet. 
         Sheh Ibën El-Kajjim thot për nijetin:  “Nijeti është themeli dhe baza në të cilën niset temeli i ndonjë vepre. Ajo është shpirti i çdo vepre dhe udhëheqja e sajë. Çdo vepër vlersohet simbas nijetit, por nëse nijeti është i drejt, është edhe vepra e drejtë, por nëse nijeti është i prisht (i keq), nuk vlenë asë vepra. Simbas nijetit vjen edhe ndihma e Allahut. Nijeti i keq bjen nënqmim. Simbas nijetit dallohjet shkalla e veprës në këtë botë dhe në atë botë”. 
         Profeti Muhamed thot: “Në të vërtetë, veprat vlersohen simbas qëllimeve. Çdo njeriut i takon ajo çka e ka bërë njetin."

  DHIKRI DHE LLOJET E SAJ

1. Dhikri i “Shpirtit i cili urdhron“- “Nuk ka zot tjetër pos Allahut”(Lailaheilallah). (Përsëritet 10 000 her përsëritet me tespih), Ngjyra e dritës së sajë është e kaltër.
2. Dhikri “Shpirtit i cili përkujton”- “Allah” (100 000 her-tespih). Drita e saj është e verdh (sariht).
3. Dhikri i  “Shpirtit që jep jetë”-“Vetem Ai” (HU)  (20 000 her-përsëritet me tespih), ngjyra e sajë është dritë e kuqe.
4. Dhikri i “Shpirtit të qetsuar”-“I gjalli” (70 000 her-dhikër), drita e saj është e bardhë.
5. Dhikri i “Shpirtit të kënaqur”-“Mbrojtsi” (20 000 her dhikër), kjo dritë është e gjelbërt.
6. Dhikri i “Shpirtit të kënaqur”-“I mëshirshmi” (75 000 her dhikër), kjo ngjyrë është e zezë.
7. Dhikri i “Shpirtit të përsosur” “Dashamirsi” (100 000 her dhikër), kjo dritë nuk ka ngjyrë të veqant, veq kalon nëpër të gjitha ngjyrat e dhikrave të më parshme .

FUQIJA E LUTJES

Lutja mund të shkakton mrekullira nëse këndohet me zemër, po nës këndohet pa zemër ajo nuk ndikon sa duhet. Lutja është një proces apo ndodhi e trupit, mendjes dhe Shpirtit; nuk mjafton që veq pak të lutësh, pak të besosh, dhe veq para vete të belbzosh kur të lutësh në heshtje. Oh, jo, jo. Një lutje përbëhet prej koncentrimit të mendimeve- kjo është fushë mentale e Lutjës. Një Lutje përbëhet prej një dashurije të hapur e ndishme të zemrës- kjo është një forcë e ndjenjave astrale të Lutjës. Dhe  një Lutje përbëhet prej asaj që ju shpesh nënqmoni: Fjala! Fjala e shprehur e shëndrron materjën në dridhje. Kështu njifet: Nëse ju dëshironi që një lutje në kët tokë ta shifni të manifestuar, koncentrohi, ndieni Zotin në qenjen tuaj të tërsishme dhe thuaje pastaj çdo fjal që prej zemrës tënde buron, me zë  dhe kjart, që ato të vërteta të bëhen. Kjo nuk është mrekulli, por LIGJ.

Lutju Zotit dhe të gjith ndihmsave e tu shpirtror, udhëheqsat tu personal dhe mësuesat e  tu shpirtror, enxhujt dhe qenjet e dritës që të qendrojn në përkrahje dhe ndihmë për rrugen tënde jetsore pozitive e të drejt.

Kthehu te: Ballina