OSHO

1. FOTOT  E OSHOS    

2. NXJERR PREJ LIBRAVE TË OSHOS  

3. LIBRI RRUGA IME RRUGA E REVE TË BARDHA.

4. A EKZISTON FATI

Këtu më posht mund të lexoni:

- GITA  E ASHTAVAKRES - E Vërteta e pastër

- HESHTNI – MOS LAVDOHI !

- DASHJA E NJETËZVE

- E VËRTETA

OSHO- PËR ZOTIN DHE DASHURINË

·       Duane vetin që ti doni edhe të tjerët dhe të tjerët që të muajn ju që të ju dojnë.

·      Nëse nuk jetoni në dashuri, nuk mund të hyni në asnjë tempull të Zotit. Nëse jetoni në dashuri, nuk keni nevoj që në te të hyni, në te tashmë jeni.

·       Asgjë për veq dashurisë nuk e gjen rrugën deri te Zoti.

·       Dashurija është shpeza. Don që ajo të jetë e lirë.

·       Zoti është kuptim. Ku ka kuptim ka dhe Zot.

·       Zoti është oqean, ne jemi valët e tij.

·       Zoti nuk është i humbur, për këte dhe nuk mund ta gjejm. Zoti është gjithmonë këtu, ne jemi humbur. Ka nevoj që ta gjejm veten.

·       Dashurija ndaj tjerve dhe paqë për vete, një ditë ka me ju pru te Zoti.

·       Ju jeni në një breg, Zoti në anën tjetër, kurse dashurija është ura.

·       Zoti e kupton vetem një të vetmien gjuhë. Kjo është gjuha e dashurisë.

·       Lutja është lule e dashurisë dhe aroma e saj.

GITA  E ASHTAVAKRES

E Vërteta e pastër

Sutra e parë:

Janaka ka pytur:   O zotri , si dikush mund të arrij urtësinë?

Si ndodh lirimi? Si me arritur palidhëshmërinë? Të lutem më trego.

Ashtavakra është përgjigjur: O, i dashur, nëse e don lirimin, largoje afshin (pasionin) si helm, pranoje faljen (ndjesën), pafajsin (shpirtdlirsinë), mëshirën, kënaqësinë dhe të vërtetën si nektar.

Ti nuk je tokë, asë ajrë, asë zjarrë, asë ujë, asë etër.

Që të arrishë lirimin, duhet të jeshë i dëshmitar i vetëdijshëm i të gjithë kësaj.

Nëse mundesh që të ndahesh prej trupit tan fizik dhe të pushosh në vetëdijshmërij, atëherë mu në këtë moment bëhesh i lumtur, i qetsuar, i liruar prej robrisë...

Ti nuk i përket brahmanve( krishterve apo muslimanve etj...), asë ndonji kaste tjeter, nuk je asë në katër shkallë të jetës, ty nuk mund të te shifesh asë të ndihesh pa marr parasysh se me qfar shqisash...

Je i pa prekshem, pa formë, ti je dëshmitar i tërë universit.

Njife kët dhe bëhu i lumtur...

O ti i cili po zgjërohesh, religjioni dhe ateizmi, fati dhe fatkeqsija, të gjitha këto i takojnë mendjes, kjo nuk është për ty...

Ti nuk je ai që po vepron, nuk je gëzues...

Ti gjithmon ke qenë i lirë...

Largimi i perdes

Ashtavakra thot: Ti je i vetmi vrojtues i tërsisë, në realitet gjithmonë i lirë.

Robnija e jote është në këtë:

Ti e shef tjetrin – e jo veten – si vrojtues.

“Une jam ai i cili veproi”, kështu të ka ra gjarpni i zi i egos.

“Un nuk jam ai që veproi”, Pije atë nektar hyjnor të te vërtetëtës dhe bëhu i lumtur.

Ti je lumturi, lumturi fillestare orgjinale, mbrenda të cilës kjo bot e paramenduar projektohet si gjarpni në konop.

Duke e njohur këtë, udhto me fatin.

Ai i cili veten e trajton të lirë, është i lirë, kush e trajton veten të lidhur, është i lidhur.

Sepse në këtë botë është e vërtetë fjala e urt:

“I till je si mendon që je”.

Shpirti është dëshmitar, gjithë përfshirse, i përsosur, një, vetëdije e lirë, e liruar prej veprimeve, apsolut vet, i pa lidhur, pa dëshira, i qetë.

Për shkak të iluzionit, kjo duket si botë.

“ Une jam jetë e veqant e projektuar”, hidhe këtë iluzion,

njashtu ndije edhe të brendshem edhe të jashtmen,

zgjohu në dije që je ti i pandryshueshem, e vetëdieshme, shpirt jo dual...

Mjegulla e brendshme

Ashtavakra thot: O, bir, gjat ke qen i robruar duke e konsideruar veten trup.

Ndërprej këta zingjir me shpat të njohjes “Une jam vetëdije” dhe bëhu i lumtur.

Ti je vet, i liruar prej akcioneve, i vetshëndritur dhe i pa fajshem.

Këto janë prangat e tua: ti po e praktikon samadhin.

Ti po përshkohesh me univerzin, je i qendisur në te.

Natyrisht ti je vetëdije e pastër, mos u bër zemërngusht.

Ti je pa pritje, i pa ndryshueshem, i vetëkënaqur, vendbanim i qetsisë, intelegjencë e pa kufijshme, i pa trazuar.

Prandaj, ke besim vetem në vetëdije.

Njife ate që qka ka formë është e rrejshme,

Dhe njife të paformën si të pa ndryshueshme dhe të përjetshme.

Kush e njef këtë të vërtetë nu ka më me lindur në këtë botë.

Ekziston vetem si pasqyrë në të cilen fotografija mbahet, njashtu, ekziston e ndar prej pasqyrimit. Zoti është brenda dhe jasht trupit.

Vetem si një, qiell gjithpërfshisë, njejt brenda dhe jasht vorbës, brahmani i përjetshëm i njejt është në të gjith.

HESHTNI – MOS LAVDOHI !

 Mistiku i lart Atisha është i mrekullueshem dhe shum telegrafik: Thanjet e tina duken sikur deri te këto është ardhur me këcime kuante të cilat duken të pa lidhshme, po përkundrazi ato nuk jan të pa lidhëshme në mesë veti. – te to ekziston një lidhje e mbrendshme. Këtu Atisha ju spjegon se kur të ju ndodhë ndënji përjetim i lart shpirtror si ego fillon të lavdohet për to. Pra kur të ju ndodhë ndonjë vizion psihodelit ju filloni të lavdohi që ato i keni përjetuar. Pra kur ju ndodhë ajo e vërtetë e fundit, menjëher një sulm i egos pa tjetër ka me ju ndodhur. Kjo është e pa shmangshme. Pas kësaj keni me e ndi veten shum të shenjtë sesa të tjerët. Keni me filluar me lëvizur si ndonji i shenjtë. Keni me filluar me e ndi dhe të tregohi se nuk jeni njeri i zakonshëm, pra që jeni i pa zakonshëm, që nuk jeni prej kësaj bote, që jeni i anës tjetër.

         Edhe pse këto gjëra janë të vërteta, Atisha thot: „Ju lutem mos lavdohuni“. Ai nuk po thot se ne po gënjejm, të gjitha ato gjëra janë të sakta, kur ndodhë vetëvetëdija, çudirat fillojnë me ndodhur. Çdo moment bëhet aso çudije dhe filloni që të ngriteni lart, filloni që ti arrini lartësit në çdo send. Çdo send që të punoni bëhet aso gëzimi dhe kudo që të niseni, jeta duket ashtu hyjnore. Edhe ju gjithashtu mund të shihni që kudo që niseni ju bëheni vetëdije të caktuar të atij vendi. Këto nuk janë gënjeshtra, kjo ndodhë. Por nëse filloni që të lavdohi për këso përjetime të larta hyjnore, të gjitha gjërat kan me u zhdukur, sepse ego i juaj tash pas lavdimit ka hyrë në të në aso mënyre subtile dhe ju nuk keni muajtur me studjuar dhe nuk keni muajtur këto të i studjoni. Ego ka me hypur mbi përvojat e juaja shpirtrore. Njeriu tash duhet të jetë shumë i kujdesshëm.

Kurse jo meditanti munden të jan të qetë e pa derte nëse kan ndonji përjetim të lartë, mund të jetë i qetë e i pa gajlueshem, sepse ai nuk ka se çka të humbë.

Por meditanti nuk duhet të jetë i pa kujdesshëm, ai ka shumë me humbur. Këto përjetime  te meditanti janë thesarë shumë me vlerë të pa përshkrueshme dhe mund të janë të humbura për një sekond.

Për këtë ata të cilët fillojnë të shkojnë rrugës së meditimit duhet të mësojnë që të janë shumë të kujdesshmëm dhe të heshtin për përjetimet e veta shpirtrore. Rruga është e ngusht dhe vet fundi i stazës është një ambis i madhë. Një hapë i gabueshëm dhe keni me ra – dhe kjo ka me qenë ramje e rëndë. Mund të zgjatë me vite apo me jetra tëra që të arrini të e njeta lartësij. Nëse bini një herë prej një vendi të caktuar, kjo bëhet shprehi e juaja.

Pra, nuk bën të flitet për përjetimet shpirtrore. Nëse në ju rritet nevoja e madhe që të flitni për përjetim, mund të shkoni te mjeshtri i juaj  - mësuesi. Në këtë nuk ka rreziqe, sepse veprimi me mjeshtrin apo mësuesin është gjithmonë për ndihmë. Çdo send që të bëni para mjeshtrit ai ka me e bër që ai përjetim nuk është asgjë dhe shpesh të thot: „Mos u bën budall, kjo çka po thu është budallaki, harroje krejt këtë“. Edhe nëse e keni bër përjetimin më të lart hyjnor, mësuesi ka me than se kjo nuk është asgjë. (Pse mësuesi e bën këtë? Çë ego i juaj mos të rritet e të lavdohet dhe ta humbni atë përjetim përgjithëmonë. Bile ju për këto përjetime duhet të heshtni para vetvetes).

Pastai mund të ju ndodhë që nëse flitni për përjetime dhe filloni ato ti tregoni, energjia e cila është shumë e nevojshme që atë ta mirmbani, fillon me humbur për shkak të tregimit të përjetimit.

Fara duhet të jetë e mshefur në tokë, nuk ka nevoj që ajo gjithnji të shplohet e të qitet jasht tokës, nëse e qitni jasht keni me e mbytur. Dhe ato përjetime të juaja shpirtrore jan si fara të mëdha. Nxënsi duhet ta mësoi mjeshtrin e ruajtjes së msheftsive. Kjo është me të vërtet një na veprat thelbsore e qendrimit pran mjeshtrit; aftësija që të ruhet msheftsija.

Nëse hyni në botën e meditimit këto jan sende të vogla të cilat fillojn të ndodhin, largonju, kurr ato aftësij mos i tregoni, asë mos flitni për to, sepse nëse i flitni njerzit kërkojnë dëshmi për to dhe ato aftësij para tjerve do ti zbatoni në paktikë, dhe me këtë e humbni energjinë. Pra mos lavdrohi. Mbane aftësinë në zemrën tuaj.

Atisha thot se ju nuk guxoni që të lavdrohi sepse para të tjerve lajmrohet gjelozija. Të tjerët mund ti tregojn forcat e tyre shpirtrore e njerzit mund ti adhurojn, mund ti nderojn dhe ti konsiderojn njerz të lart dhe të shenjt.  Ju duhet ta ruani mësheftësinë në zemrën tuaj edhe pse e dini që mund të bëni qudira më të mëdha se sa ata. Ata njerz që lavdohen njerzit i dojn, dhe për ju askush asgjë nuk din dhe ju jeni vet askushi. Mund të lajmrohet gjelozija, dhe nëse lajmrohet gjelozija, kjo është ana negative e lavdrimit. Atëherë para apo më von keni me u lavdruar.

Mos bëhi gjeloz(kur të tjerët i tregojn aftësit e veta), sepse nëse jeni gjeloz, ka me ju qenë e pa mundshme që ta mbani mësheftësinë.

Edhe kjo, mos punoni për inati. Nës shtihuni se jeni i shejt, atëher krijohet kundërshtari. Nëse shtihi se jeni i veqant, atëherë ka me pasë të tjerë të cilët këtë e kundërshtojnë. Ka me u lajmruar argumentimi, kontraverza e pa pa nevojshme, armiqësija. Kjo lamrohet te njerzit për shkak të arsyes së veqant. Arsyja e veqant është se vetem pjesëmarrja e personit i cili ka ndonji kualitet shpirtror është mjaft që atyre njerzve të ju krijoi mosëkënaqësij, sepse njerzit e verbërt nuk i dojn njerzit me sy. Ata të cilët gjithmonë që kan jetuar në errrësirë, nuk i dojn njerzit që ju binë dritë, ata i urrejn sepse pjesëmarrja e njeriut të dritës është lënduese e bën që të duken inferior.

Pra mos prit faliminderime, por pritne prej tyre të kundërten. Sa ma shumë dhurata ju bini atyre, aqë ma i madh ka me qenë idhnimi i tyre, ata ju kryqëzojn, ju helmojn. Vetem këto gjëra i pritni prej tyre.

DASHJA   E NJERZVE

Shum leht është me i dashur  shtazët, problemi lind kur kjo fillon konkretisht ta bëni atë. Dhe mbane mend, nëse nuk i doni qenjet njerzore e tër dashurija e juej për druj, shpezë shtazë është e rrejshme.

Nëse i doni qenjet njerzore, vetëm atëherë në vetëdijën e juej ka me u lajmruar pikëpamja kur keni me i dashur shpezët, druj dhe bjeshkët. Por, kjo ka me ndodhur qyshë më vonë. Nëse nuk mundeni me depërtuar në të vërtetën e cila është aqë e afërmt, si mund të depërtoni të vërtetën e cila është e largët? Si dot mund të komunikoni me shkëmbij? Nuk ekziston një gjuhë e përgjithshme. Ose ju duhet të bëhi shkamb, apo shkëmbi duhet të bëhet qenje njerzore. Përndryshe largësija në mesë tyre është aqë e madhe, e pa arritshme. Ura duhet të qëndroi së pari ndërmjet njerzve.

Osho

E Vërteta

E Vërteta realizohet me ndihmen e tri shkallëve me: asimilim, me pamvarshmërij dhe me Kreativitet. Mbane mend këto janë tri fjalë – ato janë shumë nxitëse.

1.    Asimilimi – kjo është fungcion i larvës. Ajo thjesht e asimilon ushqimin, pregaditet të jetë vemesë – krimb. Ajo pregaditet, ajo është vend i pregaditjës. Kur energjija është e pregaditur ajo bëhet vemesë – krimb. Para vetë lëvizjës ju duhet një energji shumë e fuqishme që të lëvizni.

2.     Vemesa – krimbi është asimilim i përsosur, punë e kryrë. Atëherë fillon diqka tjetër – pamvarsija. Larva bjen. Tash nuk ka nevoj që të qendrohet me një vend. Ka ardhur koha për hulumtim. Ka ardhur koha për avanturë. Jeta e vërtetë fillon me lëvizjen, me pamvarsij. Larva bëher e mvarur, i burgosuri është në pranga. Vemesa – krimbi i ka thy prangat, po fillon të lëvizë. Akulli është shkrirë, nuk ka më ngrimje. Larva është gjendje e ngrirësisë. Vemesa – krimbi është e lëvizshme sikur lumi.

3.    Atëherë rrjedhë gjendja e tretë, kreativiteti. Pamvarsija prej vetvetes nuk don me thanë shumë. Nëse jeni vetëm të pamvarur kjo nuk don me thanë që jeni të realizuar.

Marr nga librat e Osho-s

Kthehu Lart ne fillim